สมบัติของชาติ

ในปี 1931 กองทัพญี่ปุ่นบุกโจมตีซานไห่กวน และสถานการณ์ทางตอนเหนือของจีนเริ่มวิกฤต พิพิธภัณฑ์พระราชวังจึงตัดสินใจโอนคอลเลกชันผลงานวิจิตรงดงามเพื่อหลีกเลี่ยงภัยพิบัติจากสงคราม โบราณวัตถุทางวัฒนธรรมถูกส่งจากปักกิ่งผ่านเซี่ยงไฮ้และหนานจิงไปยังเสฉวนและกุ้ยโจวในพื้นที่ด้านหลัง และสุดท้ายได้รับการเก็บรักษาไว้ในพื้นที่ห่างไกล เช่น เล่อซาน เอ๋อเหมย และอันชุน หลังจากสิ้นสุดสงครามต่อต้านญี่ปุ่น พวกเขาค่อยๆ ถูกเคลื่อนย้ายกลับไปยังหนานจิง ต่อมาบางคนถูกส่งตัวไปไต้หวัน บางคนกลับไปที่สถาบันปักกิ่ง และบางคนก็อยู่ที่หนานจิง การย้ายโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมไปทางทิศใต้กินเวลานานสิบห้าปี โดยมีกล่องเกือบ 20,000 กล่อง โบราณวัตถุทางวัฒนธรรมเกือบหนึ่งล้านชิ้น และการเดินทางระยะทางนับหมื่นกิโลเมตร มันถูกทิ้งระเบิดโดยเครื่องบินญี่ปุ่นในเมืองซูโจวและเจิ้งโจว และทนต่อการทดสอบไฟในเอ๋อเหมย แต่อันตรายก็ได้รับการช่วยเหลือและโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมก็ไม่สูญหายหรือเสียหาย นี่เป็นปาฏิหาริย์ในประวัติศาสตร์การปกป้องโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมของจีนและแม้แต่ประวัติศาสตร์วัฒนธรรม และยังเป็นสิ่งมหัศจรรย์ในประวัติศาสตร์อารยธรรมจีนอีกด้วย ถนนที่จะย้ายไปทางใต้เป็นถนนที่เต็มไปด้วยความยากลำบากและอันตราย กำลังคนและทรัพยากรวัสดุจำนวนนับไม่ถ้วน ความรู้สึกรับผิดชอบที่สูงมาก และความกล้าหาญที่ไม่มีใครเทียบได้ได้ปูทางไปสู่เส้นทางนี้ ความยากลำบากและวิกฤตการณ์ที่เกี่ยวข้องเป็นสิ่งที่ไม่อาจจินตนาการได้ เนื่องจากการอพยพไปทางทิศใต้ดำเนินการอย่างเป็นความลับ จึงมีความเกี่ยวข้องกับตำนานลึกลับมายาวนาน เงื่อนไขทางประวัติศาสตร์ที่เฉพาะเจาะจงจะกำหนดลักษณะเฉพาะของเหตุการณ์ ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ผู้อยู่อาศัยในพระราชวังต้องห้ามรุ่นแรก เช่น Ning Zhiyuan, Fan Sicheng, Fang Rushan, Yu Rendao และคนอื่นๆ ทำงานอย่างหนักเพื่อรับรองความปลอดภัยของโบราณวัตถุทางวัฒนธรรม