ในที่สุดเราก็จะจับมือกับคนทั้งโลก

ตัวเอกชายวัยกลางคนค่อยๆ เหนื่อยล้า และสูญเสียตัวเองไปภายใต้งานที่มีความเข้มข้นสูงและแรงกดดันในชีวิต การเผชิญหน้าโดยบังเอิญทำให้เขาสามารถหาทางเลือกอื่นในการระบายอารมณ์ได้ ซึ่งก็คือการวางทุกสิ่งทุกอย่างลงไม่ว่าจะสำคัญเพียงใด และใช้เวลาหกสิบนาทีทุกวันเพื่อปล่อยตัวเองไปโดยสิ้นเชิง สำหรับฉัน ผู้คนและสิ่งของที่เขาพบเจอในช่วงเวลานี้มักจะมีความรู้สึกเดจาวูอยู่เสมอ ทุกสิ่งและทุกคนที่เขาพบโดยบังเอิญดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับอดีตของเขา ในที่สุดตัวเอกชายก็ค้นพบ "ตัวตน" ของเขาในที่สุดและยังรักษาตนเองทั้งทางจิตวิญญาณและจิตวิญญาณได้สำเร็จอีกด้วย