สยามมีส หยิน [บทวิจารณ์ภาพยนตร์และโทรทัศน์]

ปิง (มาช่า วัฒนพานิช) ผู้อพยพจากประเทศไทยมาเกาหลีใต้และเว่ย (วิทยา วสุไกรไพศาล) สามีของเธอ ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและไร้กังวล ในวันเกิดของเธอ โทรศัพท์จากต่างประเทศเปลี่ยนทิศทางชีวิตของเธอ เนื่องจากแม่ของเธอป่วยหนัก ปิง เหอเว่ย จึงรีบกลับประเทศไทยซึ่งทำให้เธอนึกถึงความทรงจำในวัยเด็กอีกครั้ง เมื่อปิงเกิดก็มีพี่ปิ๊งร่วมด้วย เนื่องจากความล้มเหลวของปฏิบัติการแยกตัว Pi เสียชีวิตตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา และสิ่งนี้กลายเป็นปมในใจของ Ping ชั่วนิรันดร์ เมื่อเธอก้าวเท้าเข้าสู่ดินแดนบ้านเกิด เกิดปรากฏการณ์แปลกประหลาดแปลกๆ มากมายปรากฏขึ้นทีละคน ดูเหมือนว่าปายที่ตายไปนานแล้วก็กลับมาอยู่ข้างปิงอีกครั้ง ระหว่างทางความลับที่ซ่อนเร้นระหว่างพี่สาวน้องสาวก็ค่อยๆปรากฏ... ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัล Jury Award ประจำปี 2550 จากเทศกาลภาพยนตร์ออสตินแฟนตาซี สาขาผู้กำกับยอดเยี่ยม; เทศกาลภาพยนตร์กรีดร้องปี 2550 สาขาการถ่ายภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ผู้กำกับยอดเยี่ยม และการตัดต่อยอดเยี่ยม; และรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมของสมาคมภาพยนตร์แห่งชาติแห่งประเทศไทย (มาช่า วัฒนพานิช) ประจำปี 2551 และรางวัลเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม