ไอติม [บทวิจารณ์ภาพยนตร์และโทรทัศน์]

ในปี พ.ศ. 2512 มีแม่ลูกคู่หนึ่งที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันตลอดชีวิต แม้ว่า Yingcai จะไม่มีพ่อตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก แต่สิ่งนี้ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อชีวิตวัยเด็กที่มีความสุขของเขาเลย อย่างน้อยจนถึงตอนนี้เขาก็มีความสุขมาก แม่ของเขาหาเลี้ยงชีพด้วยการขายเครื่องสำอางที่ลักลอบนำเข้า แม้ว่าจะเป็นเรื่องยากที่จะหาเลี้ยงชีพ แต่แม่และลูกชายก็ยังคงใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเป็นเวลาหลายปี วันหนึ่ง Yingcai บังเอิญได้เรียนรู้จากแม่ของเพื่อนว่า Jiang Chengwu พ่อของเขาซึ่งว่ากันว่าเสียชีวิตก่อนเกิด ยังมีชีวิตอยู่และกำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัย Nansan ในกรุงโซล เมื่อเขาตกใจ เขาก็คิดว่าแม่ของเขาบอกว่าเขาตายแล้ว และเธอไม่ยอมบอกชื่อเขาด้วยซ้ำ เป็นไปได้ไหมว่าแม่ของเธอกำลังโกหก? หยิงไจ๋ที่มีคำถามมากมายแอบคาดเดาว่าเมื่อตอนนี้เขารู้ว่าพ่อของเขาอยู่ที่โซลเขาจึงต้องไปที่โซล อุปสรรคเดียวคือต้องทำอย่างไรกับค่าโดยสารไปโซล มันเป็นความลับอย่างยิ่งจากแม่ของเขา ขณะที่เขาลังเล เขาก็เห็นเพื่อนที่ดีของเขาซ่งซิ่ว ซึ่งหัวล้านและกำลังขายไอติมท่ามกลางอากาศร้อน Yingcai จึงติดตาม Songxiu ไปที่ลานไอติม และหลังจากการร้องขอและการรับประกันต่างๆ ในที่สุดเขาก็ได้รับอนุญาตจากเจ้าของโรงงานไอติม คืนนั้น Yingcai ที่ตื่นเต้นเร้าใจฝึกฝนการเร่ร่อนแม้ในขณะที่เขาหลับ อย่างไรก็ตาม ในขณะที่กำลังเร่ร่อนไปตามถนน เขาพบว่าโลกแห่งความเป็นจริงนั้นยังห่างไกลจากความสวยงามอย่างที่เขาจินตนาการเอาไว้ เพราะเขายังเป็นเด็กตัวเล็กๆ