Call Me Number One [บทวิจารณ์ภาพยนตร์และโทรทัศน์]

โบโบ (เจมส์ โวล์ค) ) ป่วยเป็นโรค Tourette's syndrome แต่กำเนิด ซึ่งเป็นอาการกระตุกอย่างรุนแรงที่ทำให้เขาบิดคอและส่งเสียงแปลกๆ อย่างควบคุมไม่ได้ และพฤติกรรมแปลกๆ แบบนี้ทำให้เขาไม่เข้าใจคนรอบข้างตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก ครูมักจะวิพากษ์วิจารณ์เขาในโรงเรียน และเพื่อนร่วมชั้นถึงกับเยาะเย้ยเขาด้วยซ้ำ แม้แต่พ่อของเขาก็ยังผิดหวังในตัวเขาอย่างมาก มีเพียงแม่ของเขาเท่านั้นที่เป็นแขนที่แข็งแกร่งของเขามาโดยตลอด ความพากเพียรและกำลังใจของเธอทำให้เขาสามารถก้าวไปข้างหน้าในชีวิตปกติได้ อย่างไรก็ตาม เมื่อเผชิญหน้ากับโลกที่ไม่เข้าใจเขา BoBo ต้องดิ้นรนในวังวนแห่งความเจ็บปวด จนกระทั่งครูใหญ่แจ้งให้ทุกคนทราบถึงสภาพที่แท้จริงของ BoBo ต่อหน้าทุกคนในการประชุมที่โรงเรียนอย่างชาญฉลาด เขาจึงมีความฝันอันแน่วแน่ที่จะเป็นครูที่ดูแลนักเรียน แม้ว่าทุกคนจะสงสัย BoBo และหงุดหงิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าในการไล่ตามความฝันในการเป็นครูเพราะโรคนี้ แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ในความฝันเสมอ เพื่อที่จะหาโรงเรียนที่ยินดีรับเขา เขาไม่เคยละทิ้งความฝันหรือศรัทธาและทำงานอย่างเงียบๆ และเส้นทางชีวิตที่เคยคดเคี้ยวของเขาก็เริ่มค่อยๆ ดีขึ้นด้วยความพากเพียรของเขา... ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างจากเรื่องจริงของแบรด โคเฮน