ชายผู้ไม่มีชื่อ [บทวิจารณ์ภาพยนตร์และโทรทัศน์]

ในอนาคตปี 2092 ดาวอังคารได้กลายเป็นสถานที่พักผ่อนยอดนิยมสำหรับผู้คนบนโลก นีโม โนบาตี (จาเร็ด เลโต) วัย 118 ปี ถือเป็นบุคคลธรรมดาคนสุดท้ายที่เสียชีวิต ด้วยความทรงจำที่สับสน เขายังคงนึกถึงวัยเด็กของเขาในระหว่างการสะกดจิตและการสัมภาษณ์ แต่ในแต่ละจุดแยกของชีวิต เขาได้ชีวิตที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ในเวอร์ชันต่างๆ เหล่านี้ มีแอนนา (ไดแอน ครูเกอร์) ซึ่งแม่ (นาตาชา ลิตเติ้ล) และพ่อ (ไรส์ อีแฟนส์) หย่าร้างและแต่งงานใหม่ และกลายเป็น "น้องสาว" ของนีโม เอลิเซ่ (ซาราห์ โพลลีย์) ผู้ซึ่งทนทุกข์ทรมานจากภาวะซึมเศร้าและมีอารมณ์ไม่มั่นคงหลังแต่งงาน; และฌอง (ลิน ดัน ฟาม) สาวเอเชียที่เขามีลูกด้วยกันสามคน เกี่ยวพันกับทฤษฎีบิ๊กแบง ทฤษฎีเหนือธรรมชาติ และการอธิบายลักษณะของเวลา ความจริงเกี่ยวกับชีวิตของนีโมคืออะไร? ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Golden Lion Award ในเทศกาลภาพยนตร์เวนิสปี 2009 และได้รับรางวัลภาพยนตร์ชีวประวัติยอดเยี่ยมในประเภทนิยาย และรางวัล Golden Osella Award สาขาผลงานด้านเทคนิคยอดเยี่ยม