Please Call Me a Hero [บทวิจารณ์ภาพยนตร์และโทรทัศน์]

ซูซูกิ ฮีโร่ (โออิซึมิ ฮิโรชิ) วัย 35 ปี ซึ่งอาศัยอยู่ในโตเกียวเป็นผู้ช่วยของนักเขียนการ์ตูนชื่อดัง เขาตีพิมพ์หนังสือเล่มเดียวในช่วงปีแรก ๆ แต่ก็ยังไม่มีใครรู้จักตั้งแต่นั้นมา ไม่เพียงแต่ชีวิตจะยากลำบากเท่านั้น แต่ความสัมพันธ์กับแฟนสาวของเขา เท็ตสึโกะ คุโรกาวะ (รับบทโดย คาตาเซะ นานะ) ก็เริ่มตึงเครียดมากขึ้นเช่นกัน บางทีเขาอาจจะกังวลมากเกินไปเกี่ยวกับสถานการณ์ของตัวเอง และพระเอกก็ไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นรอบตัวเขาทีละคน จนกระทั่งแฟนสาวของเขาซึ่งอยู่ในสงครามเย็นมาเป็นเวลานาน กลับกลายเป็นซอมบี้ที่น่าสะพรึงกลัว เขาจึงค้นพบว่าทั่วทั้งญี่ปุ่นเต็มไปด้วยไวรัสซอมบี้ที่เรียกว่า ZQN เมืองที่แต่เดิมมีระเบียบเรียบร้อยก็กลายเป็นพื้นที่ล่าสัตว์ที่เต็มไปด้วยซอมบี้ เมื่อเขาเกิดอาการตื่นตระหนกและไม่สามารถเลือกทางออกได้ เขาก็ขึ้นแท็กซี่กับนักเรียนมัธยมปลายหญิง ฮิโรมิ ฮายาคาริ (รับบทโดย คาซึมิ อาริมุระ) และหลบหนีออกจากเมืองหลังจากผ่านความยากลำบากและอันตรายมากมาย จากข้อมูลที่ได้รับทางโทรศัพท์มือถือ พวกเขามุ่งหน้าไปยังภูเขาไฟฟูจิ ซึ่งไม่เหมาะสำหรับการเอาชีวิตรอดใน ZQN และพบกับผู้รอดชีวิตที่ซึ่งนางพยาบาลยาบุ (รับบทโดย นางาซาวะ มาซามิ) กำลังเดินทางอยู่ อย่างไรก็ตาม วิกฤติและบททดสอบไม่ได้จบเพียงแค่นั้น... ภาพยนตร์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากผลงานต้นฉบับในชื่อเดียวกันของนักวาดมังงะ เคนโกะ ฮานาซาวะ