การลงจอดฉุกเฉิน [บทวิจารณ์ภาพยนตร์และโทรทัศน์]

กัปตันตำรวจนักสืบอาวุโส กูอินโฮ (รับบทโดย ซงคังโฮ) ได้รับข้อมูลเกี่ยวกับการโจมตีของผู้ก่อการร้ายทางเครื่องบิน ในระหว่างการสืบสวน เขาค้นพบว่าผู้ต้องสงสัย รยูจินซอก (รับบทโดย อิมซีวาน) ได้แอบขึ้นเครื่องบิน เขายังแปลกใจที่พบว่าภรรยาสุดที่รักของเขาขึ้นเครื่องเที่ยวบินเดียวกันด้วย ซึ่งทำให้เขากังวลมากยิ่งขึ้น ริวจินซอกแพร่เชื้อไวรัสชีวเคมีสูงถึง 30,000 ฟุต ทำให้ผู้โดยสารเสียชีวิตอย่างลึกลับทีละคน แม้ว่าเขาจะถูกควบคุมโดยพัคแจฮยอก (รับบทโดยอีบยองฮุน) พ่อที่มีจิตใจอบอุ่นซึ่งเป็นโรคกลัวเครื่องบิน แต่เขาก็ไม่สามารถป้องกันไวรัสร้ายแรงไม่ให้แพร่กระจายบนเครื่องบินได้ ในเวลานี้ ศูนย์ตอบสนองที่นำโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน การขนส่งและการท่องเที่ยว Kim Sook-hee (Jeon Do-Yeon) ได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างรวดเร็ว น่าเสียดายที่หลังจากหน่วยงานของรัฐต่างๆ รวมพลังกัน พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้... ผู้โดยสารที่รอดชีวิต 150 คนถูกขังอยู่ในห้องโดยสารและกลายเป็นระเบิดชีวเคมี ในเวลาเดียวกันน้ำมันเชื้อเพลิงบนเครื่องบินก็หมดลงและชีวิตของทุกคนบนเครื่องก็ตกอยู่ในอันตราย! เราควรเสี่ยงต่อปฏิบัติการกู้ภัยและลงจอดฉุกเฉิน หรือควรยิงทิ้งในอากาศเพื่อป้องกันไม่ให้ไวรัสแพร่กระจายไปทั่วโลก?