พลังพิเศษ [บทวิจารณ์ภาพยนตร์และโทรทัศน์]

วัยรุ่นแอนดรูว์ (เดน เดอฮาน) เป็นเหมือนโอตาคุส่วนใหญ่ เก็บตัว ไม่ติดต่อสื่อสาร และขี้กลัวสังคมเล็กน้อย การทุบตีและดุด่าจากพ่อ และความเจ็บป่วยร้ายแรงของแม่ทำให้เขาระมัดระวังทุกสิ่งรอบตัว และเขากลายเป็นคนคลั่งไคล้การยิงปืนที่ซ่อนตัวอยู่หลังกล้อง และเมาอยู่ในโลกเล็กๆ ของตัวเองตลอดทั้งวัน เพื่อเปิดสถานการณ์ในอนาคตของแอนดรูว์ ลูกพี่ลูกน้องแมตต์ (อเล็กซ์ รัสเซลล์ อเล็กซ์ รัสเซลล์) เชิญเขาเข้าร่วมงานปาร์ตี้ในมหาวิทยาลัย ในระหว่างงานปาร์ตี้ ตามคำแนะนำของเพื่อนลูกพี่ลูกน้องของพวกเขา สตีฟ (ไมเคิล บี. จอร์แดน) ทั้งสามได้ออกทริปสำรวจถ้ำอันน่าตื่นเต้น และได้รับพลังวิเศษอย่างไม่คาดคิดในการจัดการกับสิ่งของต่างๆ ได้อย่างอิสระ สิ่งนี้กลายเป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของพวกเขา - ความอยากรู้อยากเห็นและความปรารถนาอันแรงกล้าในการแสดงออกกระตุ้นให้พวกเขาทั้งสามท้าทายขีด จำกัด สูงสุดของความสามารถของพวกเขาอย่างต่อเนื่องและความคิดสร้างสรรค์อันไม่มีที่สิ้นสุดของแอนดรูว์ทำให้เขากลายเป็นผู้นำในหมู่หุ้นส่วนและเป็นดาราในงานปาร์ตี้ น่าเสียดายที่ช่วงเวลาดีๆ นั้นอยู่ได้ไม่นาน และความสามารถที่เพิ่มขึ้นของเขาไม่ได้นำมาซึ่งความสุข แอนดรูว์ที่ไม่สามารถควบคุมได้ลงน้ำและไปไกลเกินไป ในที่สุดก็นำไปสู่เส้นทางแห่งการทำลายล้างที่ไม่อาจย้อนกลับได้...