ลูก ๆ ของฉัน บ้านของฉัน

ตั้งแต่ปี 1978 ถึง 2009 เป็นช่วงสามสิบปีแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในจีน สิ่งที่เขียนผ่านครอบครัวของป้าเหยาไม่ใช่แค่ชีวิตครอบครัวของพวกเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นเส้นทางการต่อสู้ที่เข้มข้น ปั่นป่วน และเร้าใจที่ชาวจีนต้องเผชิญในช่วงสามสิบปีที่ผ่านมา 1978. ฉงชิ่ง. ป้าเหยาที่ตั้งครรภ์และลูกทั้งห้าคนทั้งเล็กและใหญ่คุกเข่าที่ประตูโรงงานเพื่อแสวงหาความยุติธรรมให้กับลุงเหยาสามีของเธอที่ถูกไล่ออกจากโรงงานเพราะเมาสุรา ในที่สุดป้าเหยาก็ยอมให้ผู้อำนวยการโรงงานยอมรับคำขอของเจ้านายที่จะเข้ามารับช่วงชั้นเรียนของลุงเหยาเมื่อโตขึ้น แต่เธอก็ให้กำเนิดลูกแฝดที่ประตูโรงงานในช่วงที่เกิดความวุ่นวาย ป้าเหยาและลุงเหยาเดิมมีลูกห้าคน เด็กสี่คนแรกตั้งชื่อตาม "ความเจริญรุ่งเรือง" ยกเว้นลูกคนที่สอง Lin Rong, Lin Fan คนโต, Lin Chang ลูกคนที่สามและ Lin Sheng ลูกคนที่สี่ล้วนเป็นเด็กผู้ชายทั้งหมด ลูกคนที่ห้า Lin Jing เป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่เงียบและดื้อรั้น เนื่องจากมีลูกมากเกินไป ครอบครัวจึงดิ้นรนหาเงินเลี้ยงชีพ และตอนนี้พวกเขาได้สูญเสียผู้สนับสนุนทางการเงินรายใหญ่ที่สุดของพวกเขาอย่างลุงเหยา ซึ่งสูญเสียความสามารถในการทำงานเนื่องจากโรคพิษสุราเรื้อรัง ป้ายาวต้องลุกขึ้นมาอุ้มครอบครัว ฝาแฝดที่เธอเพิ่งให้กำเนิดไม่สามารถเลี้ยงดูพวกเขาได้อีกต่อไปและต้องถูกยกออกไป อย่างไรก็ตาม มีฝาแฝดคนหนึ่งสูญหายไประหว่างทาง ป้าเหยาต้องทนทุกข์ทรมานหนักมากและพาคนที่เหลือกลับบ้าน เธอเป็นลูกคนที่หกของตระกูลหลิน