บ้านฉันก็มีมนุษย์ต่างดาวด้วย

ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นอดีตหรืออนาคต แต่ “มนุษย์ต่างดาวอพยพ” ได้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตธรรมดาไปนานแล้ว มายุโกะ ผู้เข้าสอบผู้น่าสงสารอาศัยอยู่ในห้องใต้หลังคาของโรงอาบน้ำ "เอเดนฟลาวเวอร์" เธอไม่ได้ทานอาหารสามมื้อต่อวัน แต่ต้องให้อาหารแก่คนเกียจคร้านต่างด้าวที่โหลดฟรี จากนั้นคลื่นลูกใหญ่ก็ถาโถมเข้ามา งานอดิเรกที่ใหญ่ที่สุดของเด็กต่างด้าว Nia คือการเก็บขยะและรีไซเคิลวัสดุที่เหลือเพื่อสร้างยานอวกาศขึ้นมาใหม่ เขาไม่มีเสาอากาศบนหัวเหมือนกับเอเลี่ยนอื่นๆ เขาถูกดูหมิ่นว่าเป็น "มนุษย์ต่างดาวที่ด้อยกว่า" แต่ไม่เคยสนใจมันเลย เขาใช้ชีวิตสบายๆตามแบบของเขาเอง ความจริงจังและการทำงานหนักของมายุโกะ และความขี้ขลาดและการระมัดระวังของมายุโกะ จู่ๆ ก็ไร้ความหมายเมื่ออยู่ต่อหน้าเมืองที่ไร้หัวใจของเด็กต่างด้าว การปะทะกันของความจริงจังและความแข็งแกร่ง พร้อมด้วยสัมผัสของความเบาและความตลกขบขัน และเสียงที่สะท้อนออกมาก็เศร้าโศกราวกับสีน้ำที่บางเบา เรือแม่ที่แขวนอยู่บนท้องฟ้าราวกับเมฆคือเสียงเรียก "บ้านเกิด" ที่ห่างไกลและคลุมเครือในใจของเนีย วันที่มันกลายเป็นกระแสสีเหลืองและปลิวไป ภาพที่อ่อนโยนที่สุดก็ปกคลุมทิวทัศน์และผู้อยู่อาศัยของ "Ever Flower" โลกนี้ช่างกว้างใหญ่นัก และ ณ เวลานี้ เราก็หยุดเพื่อกันและกัน นาทีนี้ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้เพราะมันเป็นอดีตไปแล้วและจะกลายเป็นความทรงจำที่ผลักดันเราไปข้างหน้าและสร้างส่วนโค้งเต็มรูปแบบ สิ่งที่เรียกว่าชีวิต สิ่งที่เรียกว่าความทรงจำ เป็นเพียงชีวิตธรรมดาและเรียบง่าย เป็นชีวิตและความตาย