เด็กที่ไม่อยากสูง

ภาพยนตร์ที่สะท้อนการศึกษาและชีวิตของเด็กที่ถูกทิ้งไว้ตามชนบท ในภาพยนตร์เรื่องนี้ นักเรียนชั้นประถมศึกษาหลายคนซึ่งเป็นตัวแทนของเล้งตงตง ให้พ่อแม่ทำงานที่อื่น ดังนั้นพวกเขาจึงต้องอาศัยอยู่กับปู่และย่า เล้งตงตงมีเพียงยายของเขาอยู่ที่บ้าน ดังนั้นชีวิตและการเรียนจึงยากยิ่งขึ้น เด็กๆ คิดถึงแม่และอยากนั่งรถไฟไปเมืองบินฮาเพื่อพบเธอ เนื่องจากจำเป็นต้องซื้อตั๋วรถไฟหากมีส่วนสูงเกิน 1.1 เมตร พวกเขาจึงทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อไม่ให้สูงขึ้น ต่อมา พนักงานควบคุมรถไฟเก่าคนหนึ่งทราบสถานการณ์โดยไม่ได้ตั้งใจ และสัญญาว่าจะพาพวกเขาไปพบแม่หากเป็นไปได้ เพื่อให้บรรลุผลการเรียนตามที่ผู้ควบคุมรถไฟเก่าต้องได้รับอนุญาตให้พบแม่ของเขา เด็ก ๆ หลายคนใช้สิ่งนี้เป็นแรงจูงใจในการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และผลการเรียนของเล้งตงตงก็มีความก้าวหน้าอย่างมาก ในตอนท้ายของเรื่อง เล้งตงตงยอมสละโอกาสที่จะขึ้นรถไฟกับเพื่อนร่วมชั้นไปยังเมืองบินฮาเพื่อพบแม่ของเขาโดยสมัครใจ เพราะคะแนนคณิตศาสตร์ของเขาต่ำกว่าคะแนนที่พนักงานควบคุมรถไฟแบบเก่ากำหนดไว้หนึ่งจุด แต่เขาตัดสินใจเดินไปตามเส้นทางรถไฟไปยังเมือง Binha เพื่อพบแม่ของเขา ผ่านเรื่องราวนี้ ฉันนึกถึงตัวเอง ฉันนั่งอยู่ในห้องเรียนที่อบอุ่นและสดใสทุกวัน ฉันได้รับการเลี้ยงดูอย่างระมัดระวังจากครูที่โรงเรียนและได้รับการดูแลจากพ่อแม่ที่บ้าน เรามักจะหยิบเสื้อผ้าและอ้าปากหาอาหารอยู่เสมอ เราไม่เคยตระหนักถึงการทำงานหนักของครูและผู้ปกครองและความยากลำบากของชีวิต เมื่อเทียบกับเด็กที่ถูกทิ้งไว้ตามชนบทในชนบทแล้วเรามีความสุขและมีความสุขขนาดไหน เรามีอะไร?