คำพูดที่สิ้นหวัง

ในปี 1911 พรรคปฏิวัติภาคเหนือเผชิญกับแรงกดดันสูงเป็นสองเท่าจากรัฐบาลชิงและผู้ปกครองอาณานิคมที่มีอำนาจ นักปฏิวัติจำนวนนับไม่ถ้วนถูกข่มเหง และแนวโน้มของการปฏิวัติก็มืดมนมาก เพื่อเพิ่มขวัญและกำลังใจของนักปฏิวัติทางตอนเหนือ เจียง จงซิง ผู้นำการปฏิวัติของสันนิบาตใต้ ได้เตรียมที่จะกล่าวสุนทรพจน์ที่เทียนจิน อย่างไรก็ตาม สมุนของรัฐบาลชิงกระจายไปทั่วเทียนจินและเว่ย และการเดินทางไปเจียงจงถือเป็นหายนะ อย่างไรก็ตาม Jiang Zhongxing และภรรยาของเขาไม่กลัวเมื่อเผชิญกับอันตรายและมาที่เทียนจิน Wei ตามกำหนด หลังจากการสู้รบนองเลือด จาง Tie ผู้ปฏิวัติได้ปกป้องทั้งคู่จากการถูกไล่ล่าโดยลูกน้องของรัฐบาลชิง อย่างไรก็ตาม พวกเขาถูกบูอิคของเพลย์บอย ซู่เส้าหยาง โจมตี เจียงจงซิงได้รับบาดเจ็บสาหัสและเสียชีวิตในที่สุด อุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้จางเทียและนักปฏิวัติคนอื่นๆ สูญเสีย ในเวลานี้ จางเทีย เกิด "ความคิดที่ไม่ดี" และขอให้ซู่เส้าหยางแกล้งทำเป็นเจียงจงซิง (ทั้งสองคนดูคล้ายกัน) เพื่อให้แน่ใจว่าคำพูดดำเนินไปอย่างราบรื่น ซู่เส่าหยางเรียนได้ไม่ดีในช่วงเวลาปกติ และไม่รู้จักคำศัพท์มากนัก Xulan สามารถสอนเขาได้เพียงประโยคต่อประโยคเท่านั้น ต่อมากลุ่มลอบสังหารหยวนชิไคก็มาถึงและหยุดพูดโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆ มีคนจำนวนมากถูกยิงเสียชีวิต และร่างของ Jiang Zhongxing ก็ถูกเผา ซู่เส้าหยางหนีออกจากสนามรบและหนีกลับบ้าน จากการสนทนากับบิดาของเขา เขาได้เรียนรู้ถึงแก่นแท้ของการแสวงหาผลประโยชน์จากคนงานของชนชั้นกระฎุมพี วันรุ่งขึ้น Shaoyang เห็นข่าวว่า Jiang Zhongxing เสียชีวิตแล้วและไม่สามารถกล่าวสุนทรพจน์ในเทศกาลเชงหมิงต่อไปได้ เขารู้สึกอย่างลึกซึ้งและกลับไปที่วิหารที่พังทลายเพื่อเตรียมกล่าวสุนทรพจน์