เราจะไปไหน

ริมถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อ มีผู้หญิงกลุ่มเล็กๆ กำลังมุ่งหน้าไปยังสุสานของหมู่บ้าน พวกเขาเดินอย่างเคร่งขรึมราวกับว่าพวกเขากำลังเข้าร่วมในพิธีบางอย่าง ผู้ที่เดินอยู่ข้างหน้า ได้แก่ ตักลา เอเมล อีวอนน์ ไอฟาฟ และซาอิด พวกเขาเก็บรูปถ่ายของชายที่รักและเดินภายใต้แสงแดดที่แผดจ้าในเวลาเที่ยงวัน ผู้ชายในภาพทั้งหมดเสียชีวิตในสงครามที่ไร้ความหมาย เหลือเพียงครอบครัวของพวกเขาที่ต้องใช้ชีวิตที่ยากลำบากในประเทศนี้ ผู้หญิงบางคนสวมผ้าคลุมหน้าและบางคนถือไม้กางเขน พวกเขาแต่งกายด้วยชุดสีดำ แม้ว่าพวกเขาจะมาจากต่างภูมิภาค ต่างครอบครัว และมีความเชื่อต่างกัน แต่อารมณ์ร่วมระหว่างทางก็คือความโศกเศร้า เมื่อมาถึงทางเข้าสุสาน ก็เกิดฉากดราม่าขึ้น: ผู้หญิงเริ่มแบ่งออกเป็นสองกอง มุสลิมกลุ่มหนึ่งและคริสเตียนอีกกลุ่มหนึ่ง ในประเทศนี้ที่ได้รับผลกระทบจากสงครามมาหลายปี ผู้หญิงกลุ่มเล็กๆ กลุ่มนี้ชูธงต่อต้านสงครามและดำเนินการต่อต้านสงคราม จากภายนอกสู่ภายใน พวกเขาทั้งหมดกำลังประสบบัพติศมา โชคดีที่ศรัทธาของพวกเขาถูกทดสอบด้วยความสงสัย ศาสนา และการต่อต้าน และมิตรภาพของพวกเขายังคงอยู่ แต่หลังจากเหตุการณ์โศกนาฏกรรมเกิดขึ้น จะมีคนออกมาต่อต้านสงครามและอธิษฐานขอสันติภาพต่อไปหรือไม่?