ค่าเล่าเรียน

พ่อแม่ของยู หรงดา นักเรียนชั้นปีที่ 4 ของโรงเรียนประถมศึกษาซูวอน ออกไปทำธุรกิจเป็นเวลาครึ่งปีโดยไม่ได้รับจดหมายใดๆ รองดาแทบจะไม่ได้ใช้ชีวิตด้วยเงินที่คุณยายของเขาได้รับจากการเก็บผ้าขี้ริ้วทุกวัน รองดา ซึ่งยายป่วยและไม่สามารถจ่ายค่าเล่าเรียนได้สามเดือน จึงไม่ไปโรงเรียน กุ้ยหลานน้องสาวเพื่อนของเขาส่งข้าวไปที่บ้านหรงดา อาจารย์ทาชิโระ อาจารย์ใหญ่ ก็มาเยี่ยมบ้านและมอบค่าเล่าเรียนให้คุณยายด้วย แต่เจ้าของบ้านเอาเงินไปจ่ายค่าเช่า รองดา จึงไม่สามารถไปโรงเรียนได้อีก คุณยายถามรองดาว่าไปเก็บค่าเล่าเรียนที่บ้านป้าผิงแตกได้ไหม รองดาออกเดินทางแต่เช้าตรู่ด้วยเกวียนลากวัว ไปตักน้ำที่ร้านอิซากายะ เดินเป็นระยะทาง 6 ไมล์ (ประมาณ 20 กิโลเมตร) ก็มาถึงบ้านป้าของเขาที่ปิงแท็กโดยสวัสดิภาพ วันรุ่งขึ้น รงค์ดาก็รับค่าเล่าเรียนและข้าวแล้วจึงขึ้นรถบัสกลับ หลังจากทักทายคุณยายแล้ว เขาก็วิ่งไปโรงเรียนเพื่อจ่ายค่าเล่าเรียน อาจารย์ทาชิโระโชว์กล่องมิตรภาพที่เพื่อนร่วมชั้นเก็บเงินไว้ให้รองดาดู และบอกว่าเขาไม่ควรกังวลเรื่องค่าเล่าเรียนในอนาคตและควรตั้งใจเรียน เมื่อรองดากลับจากโรงเรียน เขาได้รับจดหมายจากพ่อ จดหมายบอกว่าแม่ของเขาป่วยจึงติดต่อรองดาไม่ได้ เขายังส่งพัสดุที่ประกอบด้วยเงิน เสื้อผ้า และรองเท้า ในช่วงเทศกาลโอบ้งที่จัดขึ้นโดยวงดนตรีที่ไม่หวังผลกำไร พ่อแม่ของรองดาก็เดินทางกลับบ้านเกิด