ด้านหน้าของความโกรธ

ในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งในรัฐเวอร์จิเนียในช่วงทศวรรษ 1920 คนงานเหมืองไม่พอใจกับการปฏิบัติอันน่าสังเวชและนัดหยุดงานประท้วง คนงานเหมืองนำโดยคนงานเหมืองผิวขาว ผู้อพยพชาวอิตาลียืนกรานที่จะทำงานใต้ดิน และคนงานเหมืองผิวดำถูกมองว่าเป็นโรคตกสะเก็ดโดยคนงานเหมืองผิวขาว โจ ผู้นำขบวนการแรงงานผู้รักสงบ มาที่เมืองนี้โดยหวังว่าจะจัดระเบียบคนงานและเจรจากับเจ้าของเหมืองโดยใช้วิธีที่สันติ มีเหตุผล และไม่รุนแรง เขาประสบความสำเร็จในการรวมคนผิวขาวและคนผิวดำเข้าด้วยกัน ทำให้พวกเขาตระหนักว่าความสามัคคีเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุด แต่สุดท้ายเขาก็ล้มเหลว แนวคิดรักสงบของเขาไม่สามารถต่อสู้กับความเป็นจริงได้ และเขาถูกกระสุนนัดหนึ่งในการต่อสู้ด้วยปืนที่หลีกเลี่ยงไม่ได้