เช้าวันจันทร์

เมืองเล็กๆ แบบนี้ เล็กมาก มันเล็กมากจนกล้องโทรทรรศน์สามารถมองเห็นทุกสิ่งได้ มันเล็กมากจนบุรุษไปรษณีย์สามารถอ่านจดหมายแต่ละฉบับได้อย่างสบาย ๆ ก่อนที่จะปิดผนึก มันเล็กมากจนคนไม่ต้องทักทายเพราะเจอกันตลอด มีชายคนหนึ่งในเมืองที่ทำสิ่งเดียวกันทุกเช้า เปลี่ยนรองเท้า ออกไปทำงาน ภายนอกเขาทำงานเป็นช่างเชื่อมในสถานที่ก่อสร้าง แต่ในความเป็นจริงแล้ว งานที่แท้จริงของเขาคือความฝันที่จะเป็นจิตรกร เขาวาดภาพโดยใช้สีน้ำราคาถูก ทำให้เกิดพื้นที่สีขาวบนท้องฟ้ามากมาย เช่นเดียวกับเพื่อนฝูงในเมือง เขารู้สึกซ้ำซากจำเจ ไม่สำคัญ และธรรมดา เขาเป็นเหมือนชายหนุ่มที่พร้อมจะไล่ตามอุดมคติของเขา ผู้ชายมีภรรยาที่มีรูปร่างอ้วนพิสูจน์ว่าเธอเป็นแม่บ้านที่ทุ่มเท ผู้ชายหาเงินมาเลี้ยงครอบครัว และภรรยาก็เปลี่ยนเงินที่เธอหามาเป็นอาหารเพื่อเลี้ยงดูเขา พวกเขาเข้าใจหลักการรักษาสัญญาจึงไม่ค่อยพูดคุยกัน พ่อของชายคนนั้นเป็นขุนนางผู้โดดเดี่ยว ครึ่งแรกของชีวิตอาจไม่ใช่ตำนาน แต่เขายังคงทิ้งความสง่างามและความรู้สึกไว้ให้กับคนรุ่นต่อไป ความรักในเมืองเล็ก ๆ นั้นเรียบง่าย มันถูกเรียกว่าธรรมดาเพราะไม่มีระยะห่างระหว่างคนรวยและคนจนในความรักประเภทนี้ และไม่มีความแตกต่างในเรื่องสีผิว ดูเหมือนว่าทุกสิ่งนอกเหนือจากความรักไม่เกี่ยวข้องกับความรักเลย เพียงไม่กี่จังหวะ แต่จนถึงช่วงแต่งงาน ยังไม่มีความรู้สึกของการมีอยู่ของหลุมศพ