ไดอารี่พระจันทร์แปด

ในฤดูร้อนที่ร้อนระอุ ตัณหาจะปั่นป่วนด้วยแสงและสีที่ทำให้เคลิบเคลิ้ม ผู้หญิงและผู้ชายสองคนเต้นรำอย่างไม่หยุดยั้งไปกับเสียงเพลง และการจูบที่เร่าร้อนทำลายความสมดุลของทั้งสาม เมื่อฉากเปลี่ยนไป เวลาจะย้อนกลับไปทุกวัน ไปสู่เรือนกระจกในสวนที่พวกเขาสร้างขึ้นสำหรับผีเสื้อ ไปสู่ความใกล้ชิดและความคลุมเครือที่คืบคลานเข้ามาในชีวิตประจำวันที่เกียจคร้านของพวกเขา และที่ไม่คาดคิดยิ่งกว่านั้นคือเมื่อพวกเขาถอยออกไปนอกฉาก พวกเขาพบว่าทุกอย่างเป็นเพียงฉากถ่ายทำที่ต้องกักกัน และโลกภายนอกก็คือโลกแห่งความเป็นจริงที่กำลังถูกทำลายล้างจากโรคระบาด ใครว่าถ่ายโรคระบาดได้แต่ในเมืองเศร้าๆเท่านั้น? มิเกล โกเมซ นักเขียน-ผู้กำกับชาวโปรตุเกสและภรรยาของเขา มอรีน ฟาเซนเดลโล เชิญทีมเก่าของพวกเขาบินด้วยความคิดสร้างสรรค์และโต้ตอบอย่างสบายๆ และเล่นด้วยกันในกล้องเพื่อบรรเทาความหดหู่จากภัยพิบัติครั้งนี้ นอกจากละครก่อนการแสดงแล้ว ยังมีการพูดคุยของทีมงานและข้อจำกัดมากมายของชีวิตใหม่ของการป้องกันโรคระบาด การย้อนเวลาไม่ได้เกี่ยวกับการสืบหาสาเหตุ แต่เป็นการรื้อโครงสร้างความสัมพันธ์ระหว่างภาพยนตร์กับชีวิต และการสำรวจทางจิตวิญญาณของฉากการถ่ายทำ ภาพยนตร์ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ในภาพยนตร์เท่านั้น แต่ยังเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมของชีวิตที่เชื่อมโยงถึงกันอีกด้วย