สะพาน

ใบหน้าที่ไม่แยแส ฝูงชนที่เดินขบวน และสัมผัสสีแดงช่วยเสริมความหนาวเย็นของถนนในกรุงปราก ปล่อยให้ความอบอุ่นไหลเวียนระหว่างปฏิสัมพันธ์ที่เร่งรีบ สถานีแห่งนี้เป็นสถานที่แห่งความโศกเศร้าสำหรับการจากลาโดยธรรมชาติ ในฐานะคนเปลี่ยนสะพาน พ่อของเขา (Vladimír Javorský) กอด Lado ลูกชายของเขา (Ladislav Ondrej) และเดินไปท่ามกลางผู้คนที่อำลา ดูพวกเขากล่าวคำอำลาอย่างมีความสุขและเศร้ากับญาติ คนรัก และเมืองที่พวกเขาทิ้งรอยเท้าไว้ ชีวิตของพ่อและลูกนั้นเรียบง่าย แต่ความสุขของพวกเขาไม่เคยขาดหายไปเนื่องจากความไม่สมบูรณ์ของครอบครัว ลูกชายสวดภาวนาให้ไปทำงานของพ่อในวันรุ่งขึ้น ใครจะคิดว่านี่จะเป็นข้อตกลงที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของใครหลายคน... ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในเทศกาลภาพยนตร์สั้นนานาชาติปาล์มสปริงส์ปี 2546 และรางวัลคริสตัลฮาร์ตในเทศกาลภาพยนตร์ฮาร์ทแลนด์ปี 2546