เกิดมาเพื่อเป็นแจ๊สแมน

บางคนพูดติดตลกว่าหนังเรื่องนี้เป็น "ละครของชายสี่คน" โดยพื้นฐานแล้วไม่มีพล็อตเรื่องที่น่าดึงดูดเป็นพิเศษในภาพยนตร์ ไม่มีฉากแอคชั่นที่เข้มข้น หรือแม้แต่เรื่องราวความรักที่ทำให้หัวใจเต้นแรง อย่างไรก็ตาม สิ่งที่น่าสนใจคือนอกเหนือจากการชนะใจผู้ชม 17 ล้านคนแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังได้รับเลือกให้เป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุดของปี 1983 จากนิตยสารภาพยนตร์ที่เชื่อถือได้ "Soviet Screen" ในขณะนั้นอีกด้วย ภาพยนตร์ที่ทั้งได้รับความนิยมและประสบความสำเร็จบอกเล่าเรื่องราวของนักดนตรีหนุ่มสี่คนที่ก่อตั้งวงดนตรีแจ๊สในอดีตสหภาพโซเวียตในช่วงทศวรรษปี ค.ศ. 1920 ใน "ยุคที่ร้อนแรง" เป็นเรื่องยากสำหรับดนตรีแจ๊สซึ่งเป็นของ "อุดมการณ์ทุนนิยม" ที่จะได้รับการยอมรับจากเจ้าหน้าที่โซเวียต สโลแกน “ศิลปะต้องรับใช้คนทำงาน!” ที่ปรากฏในเกือบทุกโอกาสทางวัฒนธรรมในภาพยนตร์เรื่องนี้ถือเป็นสัญลักษณ์ทั่วไปของยุคนั้น คนหนุ่มสาวสี่คนที่รักดนตรีแจ๊สทำ "ภารกิจที่เป็นไปไม่ได้" ของตนอย่างไม่เหมาะเจาะและพลิกผัน ในช่วงทศวรรษ 1980 เมื่อภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกถ่ายทำ โซเวียตเริ่มติดต่อกับวัฒนธรรมตะวันตกผ่าน "ช่องทางที่ผิดกฎหมาย" ในเวลานั้น วิดีโอ "Last Tango in Paris" เริ่มกลายเป็นวิดีโอกึ่งใต้ดินและคอนเสิร์ตของนักร้องที่ไม่เห็นด้วยก็เกือบเต็มแล้ว ดังนั้นด้วยภูมิหลังทางสังคมเช่นนี้ ผู้ชมจึงสามารถจดจำเรื่องราวในภาพยนตร์ได้ทันที ความพากเพียรของตัวละครเอกในอุดมคติและความคุ้มค่าในตนเอง