ปรมาจารย์นักเลง

เยาวชนไร้ความรู้ หน้าเขียว ความทรงจำที่คนยุคหลัง 80 ทุกคนเคยพบเจอ! ในชีวิตในมหาวิทยาลัยของเรา เรามักพบปะผู้คนไม่กี่คนที่มีบทบาทต่างๆ รอบตัวเรา ซึ่งนำเสียงหัวเราะและความโศกเศร้ามาให้เรา หลังจากโตขึ้นเราทุกคนต่างก็จินตนาการว่าเราสามารถย้อนเวลากลับไปในช่วงเวลานั้นได้ไปสู่ช่วงเวลาที่ไร้เดียงสาและโรแมนติกโดยหวังว่าจะได้รับความเป็นนิรันดร์ในขณะนั้นโดยหวังว่าจะใช้ภาษาที่ไม่โอ้อวดที่สุดเพื่อรำลึกถึงความทรงจำในวัยเยาว์ของเราและเล่าให้ทุกคนฟังถึงวัยเยาว์ของเรา เมื่อเวลาผ่านไป ความเยาว์วัยก็ไม่อยู่ที่นั่นอีกต่อไป แต่ความทรงจำยังคงอยู่ชั่วนิรันดร์! ในสังคมวัตถุนิยมนี้ บางทีเราอาจจะโตขึ้นและความเยาว์วัยที่เราเคยมีก็ห่างไกลจากเรา แต่ความทรงจำที่ชัดเจนนั้นไม่ควรถูกทำให้เจือจาง!