กรีนแฟนตาซี 2516

สามสิบปีต่อมา ฉันยังคงลืมแม่ไม่ได้ ทิวทัศน์ที่สวยงามของเกาะโอคินากาบุบ้านเกิดของฉันช่างน่าหวนคิดถึงอดีต เมื่อฉันกลับมาที่นี่ ทุกสิ่งในอดีตเริ่มฟื้นคืนชีพอีกครั้ง - ครอบครัวของเราออกจากคาโกชิมะที่แห้งแล้งและมาที่นี่ ตอนนั้นแม่ของฉันอายุ 30 ปี ส่วนฉันเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 บนเกาะแห่งนี้ คุณปู่ แม่และฉันเริ่มมีชีวิตที่ยากจนแต่อบอุ่น ทุกวันเมื่อฉันกลับจากโรงเรียน แม่จะทักทายฉันด้วยรอยยิ้มเสมอ ฉันโหยหาอ้อมกอดของแม่ แต่แม่ไม่เคยแตะต้องฉันเลยเพราะกลัวจะแพร่โรคมาให้ฉัน เมื่อพายุไต้ฝุ่นมาถึง ทะเลก็คำราม อาหารบนเกาะก็ขาดแคลน และครอบครัวไม่มีเงินซื้อน้ำมันตะเกียงด้วยซ้ำ ดังนั้นพวกเขาจึงได้แต่นอนเงียบๆ ในความมืดเท่านั้น ในงานจัดเลี้ยงผู้สูงอายุประจำปี ชาวบ้านบนเกาะได้ดื่มและเต้นรำกันจนรุ่งสาง การเต้นรำของแม่ดูสวยงามเป็นพิเศษเมื่อมีกองไฟเป็นฉากหลัง แต่แล้ววันหนึ่งแม่ก็จากไปและทิ้งฉันไป...