อายุของพายุ

ท่าเรือ Wu ซึ่งเดิมเคยเป็นท่าเรือทหารของกองทัพจักรวรรดิ ได้กลายเป็นนรกที่มีชีวิตสำหรับคนงานอู่ต่อเรือหลังสงคราม ภายใต้ความทุกข์ทรมานสองประการของการแสวงหาผลประโยชน์แบบทุนนิยมและชีวิตที่น่าเบื่อ ชีวิตวัยรุ่นที่กระสับกระส่ายกระโจนเข้าสู่วังวนแห่งความรุนแรง ชะลอการเติบโตของพวกเขา และมองหาการดมยาสลบชั่วคราวในการต่อสู้ การพนัน และโรคพิษสุราเรื้อรังตลอดทั้งวัน ผ่านสายตาของหัวหน้าคนงาน โยชิดะ โยชิเงะ วิพากษ์วิจารณ์ความเป็นจริงทางสังคมที่ไร้เหตุผลในลักษณะที่ยินดีและปฏิเสธมัน และได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในผลงานชิ้นเอกของคลื่นลูกใหม่ของญี่ปุ่น มิโกะ คาโอยามะ รับบทเป็นสาวเสิร์ฟในโรงเตี๊ยมผู้ไร้เดียงสาซึ่งมีความเห็นอกเห็นใจคนงานแต่กลับถูกข่มขืนอย่างไร้ความปราณี พลังบวกและพลังลบแข่งขันกันในยุคที่ยิ่งใหญ่ จะมีสถานที่ที่อยู่เหนือความถูกและผิด ถูกและผิดได้หรือไม่? ในฉากอำลาที่สถานีรถไฟในตอนท้ายของภาพยนตร์ โยชิดะ โยชิเงะได้ตัดสินใจเลือกฝ่ายซ้ายระหว่างบ้านและสังคม หนึ่งในภาพยนตร์สำคัญที่นำไปสู่ยุคคลื่นลูกใหม่โชจิกุ เรื่องราวดิบของแรงงานอพยพในฐานทัพเรือหลังสงครามที่คุกรุ่นด้วยความขุ่นเคืองในวัยเยาว์ คนงานอู่ต่อเรือที่รับผิดชอบชิมะ