โรงสีสีดำ

ในระหว่างวัน เพอร์ซิวาลผู้โศกเศร้าช่วยดองศพศพในห้องฝังศพของพ่อเขา เขาเป็นเสมือนทายาทของธุรกิจครอบครัว ในตอนกลางคืน เพอซิวาลขี้อายจะซ่อนตัวอยู่หลังเปียโนในไนต์คลับใต้ดิน โดยใช้นิ้วของเขาเติมชีวิตชีวาให้กับคนตาย และเล่นโน้ตอันชาญฉลาดเพื่อปลุกจิตวิญญาณที่วุ่นวายในยามค่ำคืน เขาเป็นนักดนตรีที่มีความสามารถแต่ไม่กล้าเกิด รัส ผู้มอบโอกาสให้เพอซิวาลระบายความอัจฉริยะและความปรารถนาอันสร้างสรรค์ของเขา เป็นผู้จัดการของไนต์คลับใต้ดิน เมื่อเปรียบเทียบกับเพื่อนเล่นในวัยเด็กที่อ่อนโยนและเก็บตัวซึ่งติดโลกแห่งดนตรี รัสก็เหมือนกับไก่ตัวผู้ที่งดงามและภาคภูมิใจอย่างแท้จริง ร้องเพลง ร้องเพลง และดื่มกับสาวสวยทุกคืนคือทุกสิ่งที่เขาใฝ่ฝัน ชีวิตสนใจเพียงจุดไคลแม็กซ์และการปล่อยตัวระหว่างเปิดและปิด เมื่อตกหลุมรักนางฟ้าสาวแองเจิล เพอซิวาลจึงตระหนักว่าเขาต้องเลือกระหว่างความฝันกับพ่อของเขา มันเจ็บปวดเกินไปสำหรับคนที่จะเลือก เพอซิวาลใช้อุดมคติของเขาในการเคลื่อนย้าย Rust ผู้เป็น Carpe Diemist ไปกับเขา ทำให้เขาเข้าใจว่าอัจฉริยภาพและภารกิจของพวกเขาคือการเปิดสไตล์ของตัวเองในโลกดนตรีที่กว้างขึ้นและมีอิทธิพลต่อยุคดนตรี นักดนตรีหนุ่มสองคนผจญภัยออกจากรัฐจอร์เจียที่เป็นอนุรักษ์นิยม เส้นทางที่พวกเขาเดินไปตามความฝันและความรักได้ยืนยันเส้นทางการพัฒนาของดนตรีแอฟริกันอเมริกันในช่วงทศวรรษที่ 1930 ◇ เบื้องหลังการผลิต ตารางที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา