ทุกเช้า แม่จะตื่นก่อนฉันเสมอ เตรียมอาหารกลางวันและออกเดินทาง ทุกเย็นแม่จะกลับบ้านหลังกินข้าวนอกบ้าน ล้างหน้าให้สะอาด แล้วกลับห้อง เปิดวิทยุ ปิดประตู และเข้านอนตอนเก้าโมงเย็น เราอาศัยอยู่ในพื้นที่เดียวกัน แต่เป็นเวลาหลายทศวรรษแล้วที่เราเป็นเหมือนคนแปลกหน้าภายใต้หลังคาเดียวกัน ทางแยกเดียวคืออาหารที่เธอเตรียมไว้ให้ฉัน ไม่มีการทักทายระหว่างเรา ไม่มีคำพูดภายในระหว่างแม่กับลูกสาว และไม่มีคำว่า "ฉันรักคุณ" ขณะที่ฉันมองดูเธอ ฉันก็รู้ว่าภายใต้ความเงียบอันน่าสยดสยองนั้นมีความลับที่ยากเกินกว่าที่เธอเผชิญหน้าและไม่อาจเอ่ยถึงได้ ฉันรู้ว่าเบื้องหลังริมฝีปากที่ปิดแน่นของเธอคือความอับอายที่ทำให้หายใจไม่ออกและหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในวันนี้ ในที่สุดฉันก็รวบรวมความกล้าเพื่อเริ่มบทสนทนากับเธอ แต่ฉันพร้อมจะเผชิญกับคำตอบที่เธอจะให้จริง ๆ หรือไม่? เราทุกคนสามารถเผชิญกับอดีตที่ถูกฝังไว้มานานได้หรือไม่?
每天早上,我的母亲总是先于我醒来,她会先准备好我的午餐,然后出门。 每天傍晚,我的母亲会在外面吃过晚餐之后才回家,静静地梳洗完毕后就又回到属于她的房间,打开收音机关上房门,在晚上九点睡去。 我们生活在相同的空间里,但几十年来,我们就像是同个屋檐下的陌生人,唯一的交集是她为我准备的吃食,我们之间没有嘘寒问暖、没有母女间的心里话、没有“我爱你”。 当我注视着她,我知道在那震耳欲聋的沉默之下,藏着让她难
