ลาก่อน เซาท์แลนด์ เซาท์แลนด์ [บทวิจารณ์ภาพยนตร์และโทรทัศน์]

พี่เกา (เกาเจี๋ย) ได้รับโทรศัพท์จากเซียวหม่าหัว (อี้เหนิงจิง) และรีบไปตลาดกลางคืนเพื่อดูเปี่ยนโถว (หลินเฉียง) ที่ถูกทุบตีด้วยอาการฟกช้ำจมูกและหน้า แทนที่จะดำเนินการ เขากลับไปหาตำรวจอาชญากรเพื่อขอความยุติธรรม แต่กลับถูกจับกุม เขาเข้าใจสถานการณ์ที่น่าอับอายของเขา ปรากฎว่า "การละทิ้งศิลปะการต่อสู้และการยอมรับวรรณกรรม" มีแต่จะทำให้ตัวเองอับอายมากขึ้นเท่านั้น แต่ในวันที่ฉันอยู่ในยมโลก สิ่งเดียวที่ฉันคิดได้คือความผิดหวัง เนื่องจากเขาไม่เข้าใจว่าจะก้าวให้ทันเวลาได้อย่างไร พี่เกาจึงดูเหมือน "น่าสงสาร" ท้องฟ้าเปลี่ยนไปมานานแล้ว แต่เขายังคงยึดติดกับเมฆเดิม เมื่ออายุ 30 ปี เขาใส่ใจครอบครัว เห็นคุณค่าของมิตรภาพ และเป็นคนช่างคิด เขาไม่อยากมีชีวิตที่ต้องต่อสู้และฆ่าฟัน แต่เขาไม่สามารถเปลี่ยนสภาพแวดล้อมได้ และทำได้เพียงหาวิธีปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมเท่านั้น แต่ผลของการปรับตัวกลับล้มเหลวทั้งอาชีพและความรัก เมื่อเขาอยู่กับ Mahua ตัวน้อยและ Bian Tou เขาสามารถผ่อนคลายจิตใจและร่างกายได้ชั่วคราว แต่สิ่งเหล่านี้เชื่อมโยงกันในห่วงโซ่อาหาร และสิ่งที่พวกเขาทำได้คือพยายามทำให้เสียงหัวเราะของพวกเขาคงอยู่ให้นานที่สุด