ไม่เสียใจในชีวิตนี้ [บทวิจารณ์ภาพยนตร์และทีวี]

ภาพยนตร์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากนวนิยายอัตชีวประวัติของนักเขียนและจิตรกรอัจฉริยะชาวไอริชผู้ล่วงลับไปแล้ว คริสตี้ บราวน์ คิตตี้ (แดเนียล เดย์-ลูอิส) เกิดมาพร้อมกับอาการสมองพิการและความพิการทางร่างกาย มีเพียงเท้าซ้ายเท่านั้นที่สามารถยืดหยุ่นได้เหมือนคนทั่วไป เขาไม่มีความสามารถในการดูแลตัวเองซึ่งสร้างภาระอันใหญ่หลวงให้กับครอบครัวของเขา เขามักจะถูกเด็ก ๆ รอบตัวเขาล้อเล่นเสมอเมื่อเขายังเด็ก พ่อของเขาเกือบจะยอมแพ้ แต่แม่ของเขา (เบรนดา ฟริกเกอร์) คอยดูแลเขาอย่างดีมาโดยตลอดและไม่เคยทิ้งเขาไป กิตติรู้สึกหดหู่ใจแต่ไม่สามารถแสดงออกเป็นคำพูดได้ จึงพยายามเขียนและวาดภาพด้วยเท้าซ้าย กิตติได้รับการยอมรับมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความอุตสาหะและสติปัญญาของเธอ แม่ของเธอซื้อรถเข็นให้คิตตี้อย่างเงียบๆ และต่อมาเขาได้รับความช่วยเหลือฟรีจากคุณหมอเอเลน ภายใต้คำแนะนำในการออกกำลังกายของ Elaine สุขภาพของ Kitty ก็เริ่มดีขึ้น คิตตี้ตกหลุมรักเอเลนในเวลานี้ วันหนึ่งเอเลนแนะนำให้นำภาพวาดของคิตตี้ไปจัดแสดงในแกลเลอรีของเพื่อน หลังจากตอนจบ คิตตี้แสดงความรักต่อเอเลน แต่เธอปฏิเสธเธอ...