วัยกลางคนที่เศร้าและมีความสุข

เซี่ยงไฮ้ในช่วงทศวรรษที่ 1920 หรือ 1930 Chen Shaochang (Shi Hui) ผู้ก่อตั้งโรงเรียนประถมมาหลายปีและทำหน้าที่เป็นครูใหญ่ของตัวเอง สูญเสียภรรยาของเขาไปตั้งแต่ยังเด็ก และเลี้ยงดูลูกชายสองคน Jianzhong และ Jianping และลูกสาวหนึ่งคน Jianying ด้วยตัวเขาเอง พี่สาวคนโตที่อาศัยอยู่กับเขาชักชวนให้เขาต่ออายุความสัมพันธ์ แม้ว่าเขาจะมีความตั้งใจเช่นกัน แต่เขาก็ล้มเลิกความคิดนี้ไปหลังจากเห็นการทารุณกรรมต่อ Liu Minhua ลูกสาวสุดที่รักของเพื่อนสนิทของเขาโดยแม่เลี้ยงของเธอ หลังจากนั้นไม่นาน เพื่อนรักของเขาก็จากไป มานฮัวบอกลาเขาแล้วย้ายไปอยู่ที่อื่นกับแม่ของเขา พวกเขาแยกจากกันเป็นเวลาสิบปี เมื่อทั้งสองพบกันอีกครั้ง Minhua (Zhu Jiachen) ได้เติบโตขึ้นเป็นผู้หญิงคนใหม่ที่เป็นอิสระและพึ่งพาตนเองแต่มีคุณธรรม เนื่องจากเธอไม่อยากถูกแม่เลี้ยงหลอกอีกต่อไป เธอจึงขอให้ Shao Chang แนะนำงาน ต่อมาเธอกลายเป็นเพื่อนร่วมงานของ Shaochang เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ Jianzhong (Han Fei) ได้รับความปรารถนาและกลายเป็นพนักงานของธนาคารแห่งหนึ่ง เนื่องจากความชื่นชมของผู้จัดการ เขาได้พบกับลูกสาวของเขา Feng Lijun (Li Huanqing) และในไม่ช้าก็กลายเป็นลูกเขยของเขา และสถานะทางสังคมของเขาก็เพิ่มขึ้นทุกวัน คู่รัก Jianzhong เชื่อว่าสถานะอันต่ำต้อยของ Shaochang ในฐานะอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนประถมทำให้พวกเขาอับอาย และชักชวนให้เขาเกษียณและกลายเป็นชายชราที่บ้าน แม้ว่า Shaochang จะไม่เต็มใจ แต่เขาก็เชื่อฟังอย่างเชื่อฟัง มานวาเข้ารับตำแหน่งแทน มันเป็นเพียงว่าชีวิตที่บ้านไม่ใช่เรื่องง่าย และเวลาในแต่ละวันก็ดูนิ่งราวกับนาฬิกาพกเก่าที่พัง เมื่อเขาเล่าถึงความเบื่อหน่ายให้สมาชิกในครอบครัวฟัง พวกเขาอาจตำหนิเขาที่ไม่เพลิดเพลินกับพรหรือยุ่งกับเรื่องของตัวเองเกินกว่าจะดูแลเขาได้ เขารู้สึกผิดหวังมากขึ้นทุกวันและกับ Jianzhong