ฟาเบียน

เบอร์ลิน ปี 1931 สภาพแวดล้อมแห่งหนึ่งระหว่างบ้านพักอาศัยและยมโลกซึ่งมีซ่องทำหน้าที่เป็นสตูดิโอของศิลปิน พวกนาซีขว้างคำดูหมิ่นตามท้องถนน และ Babelsberg ใฝ่ฝันที่จะสร้างภาพยนตร์แนวจิตวิทยา ชีวิตรุ่งโรจน์ สังคมกำลังเน่าเฟะและกัดกร่อน ตราบใดที่เขายังมีงานทำ เจค็อบ ฟาเบียน ซึ่งสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกสาขาการศึกษาภาษาเยอรมัน ก็เขียนข้อความโฆษณาในช่วงกลางวัน และไปสถานที่ไร้สาระในเมืองร่วมกับ Stephen Laboud บ่อยครั้งในตอนกลางคืน ในขณะที่เพื่อนของเขาซึ่งต่อมายอมรับว่าล้มเหลวในชีวิตและอาชีพการงาน เป็นคนทะเยอทะยานในเรื่องลัทธิคอมมิวนิสต์และเรื่องเพศ ฟาเบียนยังคงเงียบขรึมและห่างเหิน เขารอชัยชนะที่ดีโดยไม่เชื่อมันจริงๆ ความรักที่เขามีต่อคอร์เนเลียเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขาตั้งคำถามกับการเสียชีวิตที่น่าขันของตัวเอง เธอกลายเป็นแสงแห่งความหวังในชีวิตที่พังทลายของเขา แม้จะมีความคล้ายคลึงกับโลกที่มุ่งร้ายในทุกวันนี้ แต่ก็ถือเป็นความท้าทายที่จะย้ายนวนิยายอัตชีวประวัติเศร้าสุดเศร้าของอีริช เคสต์เนอร์ "ฟาเบียน" ซึ่งเป็นหนึ่งในนวนิยายที่สำคัญที่สุดของสาธารณรัฐไวมาร์ ให้หลุดพ้นจากความมืดมนที่มีอยู่ Dominique Graf เชี่ยวชาญความท้าทายนี้ได้อย่างยอดเยี่ยม สไตล์ของเขาเฉียบแหลม เลือดเย็น รวดเร็ว แต่แฝงด้วยความเศร้าโศกอย่างเงียบๆ หนังเรื่องนี้เป็นเหมือนดิสโก้บอลที่หมุนช้าๆ